سالهاست که عشقم را در صندوقچه غبار آلود نهاده ام
صندوقچه غبار آلود قلبم
و کليد صندوقچه را در بطري تنهايي ام نهاده ام
و در درياي بي نهايت اميد رها ساخته ام
تا شايد،شايد رهگذري آن را از آب گيرد و نيازم را شمارد
آري
اينگونه ثانيه ها را مي شمارم
در حسرتکده خود

***************

چقدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت دزديد
و به جاش يه زخم هميشگي رو قلبت هديه داد
ذل بزني و به جاي اينکه لبريز کينه ونفرت شي
حس کني که هنوزم دوستش داري

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي
که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني اما
وقتي ديديش هيچ چيز جز سلام نتوني بگي

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه
اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه که هنوز دوسش داري

چقدر سخته گل آرزوهاتو توي باغ ديگري ببيني و هزار بار
توي خودت بشکني و اون وقت زير لب بگي

    گل من باغچه نو مبارک

ازم گرفت..........

سرنوشت ِ بديه اول جاتو ازم گرفت
صبح ِ فردا شد ديدم رد پاتو ازم گرفت

تا مي خواستم به چشاي روشنت نگا کنم
مال ِ ديگري شدي وچشاتو ازم گرفت

تو رو جادو کرد يکي با يه چيزي مثل طلسم
اثرش زياد بود وخنده هاتو ازم گرفت

تو با من حرف مي زدي نگات يه جاي ديگه بود
خدا لعنتش کنه،اون،نگاتو ازم گرفت

لحظه هات يه وقتايي مال ِ دوتامون مي شدن
اون حسود، اون دو سه تا لحظه هاتو ازم گرفت

خيلي وقته سختمه ديگه تنفس بکنم
يه جور عجيبي انگار هواتو ازم گرفت

خدا دوس نداشت بيام پيشت کنار ِ تو باشم
باورت نمي شه حس دعاتو ازم گرفت

دست ِ روزگار چقد با من و آرزوم بده
 لحن فيروزه اي ِ ....تو ازم گرفت

سلامت ، خدافظيت ، عزيزماي نقره ايت
حرف ِ آخر ، به ا مون خداتو ازم گرفت

تو حواس واسم نذاشتي چکنم از دست تو
اشتباهم بهترين جمله هاتو ازم گرفت

نمي خواد بپرسي چي ، خودم دارم بهت مي گم
تو يه خط خوردگي دنيا ، صداتو ازم گرفت

يه کم از برگشتن ِ قشنگ ِ تووقتي گذشت
يکي اومدو يه ذره وفاتو ازم گرفت

......آبان نزديکاي تولدت
جمعه که قد ِ تموم زندگيم دلم گرفت
. . . . . . ..

سلام
اومدم از همه تشکر کنم
اومدم بگم ....... نميدونم ،زبونم بند مي آد
حتما مي پرسيد چرا اين همه مدت چيزي ننوشتم
مدتي هست همه چيزم رو فراموش کردم
اسمم،خودم،کجا هستم،کجا بودم و ...........
اين مدت نمي دونم روي زمين بودم يا نه توي ابرها يا..........
يا شايدم زير خاک
نميدونم
همه جا تاريک بود...دريغ از يه نور...حتي ستاره اي
مثل اين جا نبود.مثل زمين.نه نبود
همه چيز فرق مي کرد
از خاک تا افلاک
از ادم تا حوا
از مهر تا نفرت
از عشق تا دروغ
.........
اره همه چيز رنگ ديگري داشت
رنگي که با چشم ديده نمي شد
همه چيز بوي ديگري داشت
بويي که با بيني احساس نمي شد
همه چيز پاک بود
پاک پاک
به رنگ؟نميدونم چه رنگي
اما هيچ چيز مثل اينجا نبود
نميدونم اما اين حال و هوا درونم هست
نمي ذاره فکر کنم،ببينم،حس کنم،بو کنم و خيلي از چيزهايي که هست
اومدم از همه دوستان خوبم همه همه تشکر کنم که به ستاره خاموشم سري زدند
با هيچ زبوني نمي شه تشکرم رو بگم
فقط بايد حسش کنيد که مي دونم مي تونيد
ممنونم....... .